مانیفست و ایدئولوژی Mithat: 

هر محصولی در یک زمان و مکان متولد می‌شود، اما همه‌ ایده‌ها به زمان خود تعلق ندارند.
ایده‌های آرمانی از یک نیاز عمیق انسانی آغاز می‌شوند؛ نیازی که با تغییر فناوری، بازار و سبک زندگی، همچنان معنا دارد.

 تفاوت میان گذشته، حال و آینده تنها یک توهمِ بسیار سرسختانه است .
 ترندها متعلق به یک لحظه‌اند؛اما طراحی خوب، متعلق به زمان خاصی نیست.

آلبرت اینشتین می‌گوید:
 « تخیل از دانش مهم‌تر است؛ دانش محدود است، اما تخیل جهان را دربرمی‌گیرد »   

این جمله برای طراحی، معنایی عمیق دارد.

ما این نگاه به زمان را در طراحی نیز به شکل دیگری می‌بینیم. دانش به ما می‌گوید امروز چه چیزی امکان‌پذیر است.
فناوری به ما می‌گوید با چه ابزارهایی می‌توانیم آن را بسازیم. بازار به ما می‌گوید امروز چه چیزی تقاضا دارد.

اما تخیل سؤال دیگری می‌پرسد: چه چیزی هنوز وجود ندارد؟در Mithat، نقطه‌ی آغاز طراحی دقیقاً همین‌جاست.

ما طراحی را صرفاً واکنشی به آنچه امروز وجود دارد نمی‌دانیم. طراحی می‌تواند فرصتی باشد برای دیدن چیزی که هنوز شکل نگرفته است؛ برای کشف یک نیاز پنهان، بازتعریف یک تجربه یا تصور کردن محصولی که بتواند بخشی از آینده را به امروز بیاورد.

ما به دنبال محصولاتی نیستیم که فقط امروز جذاب باشند. هدف ما خلق محصولاتی است که در میان تغییرات سلیقه، مد و تکنولوژی، هویت و ارزش خود را حفظ کنند. برای ما در Mithat، طراحی فقط پاسخ دادن به نیازهای امروز نیست؛ تصور کردن فرصت‌های فرداست.
محصولی که امروز طراحی می‌کنیم، باید بتواند سال‌ها بعد نیز آشنا، منطقی و زیبا به نظر برسد.
ما برای رسیدن به این ماندگاری، به جای تکیه بر عناصر زودگذر، بر اصولی تمرکز می‌کنیم که با گذشت زمان ارزش خود را از دست نمی‌دهند:
سادگی، تناسب، عملکرد، ارگونومی، کیفیت، جزئیات و هویت.
برای ما، طراحی ماندگار به معنای حذف زمان نیست؛ بلکه به معنای طراحی محصولی است که اسیر زمان نشود.
به همین دلیل، یک طراح استراتژیست تنها نمی‌پرسد:
«امروز چه چیزی می‌خواهیم؟»
بلکه می‌پرسد:
«فردا چه چیزی می‌تواند زندگی ما را بهتر کند؟»
ما در Mithat باور داریم که طراحی ماندگار از جایی آغاز می‌شود که تخیل، شناخت انسان و استراتژی به یکدیگر می‌رسند.

یک محصول ممکن است عمر محدودی داشته باشد؛ اما ایده‌ای که پشت آن قرار گرفته می‌تواند بارها و بارها، در قالب‌های جدید متولد شود.

طراحی برای امروز؛ فکر کردن به فردا

طراح صنعتی معمولاً با یک مسئله مشخص مواجه است:

یک محصول باید ساخته شود.
یک هزینه باید کنترل شود.
یک فرآیند باید بهینه شود.
یک نیاز باید پاسخ داده شود.

اما طراح استراتژیست یک سؤال دیگر نیز با خود حمل می‌کند:

«اگر شرایط تغییر کند، آیا این ایده همچنان معنا خواهد داشت؟»

این سؤال ساده، مرز میان طراحی محصول و طراحی استراتژیک را مشخص می‌کند.

طراحی استراتژیک فقط درباره‌ شکل دادن به محصول نیست؛ درباره‌ی شکل دادن به مسیر آینده‌ آن است.

آیا ایده‌ی پشت آن، ظرفیت زندگی کردن در آینده را دارد؟

تاریخ طراحی و فناوری بارها نشان داده است که فاصله‌ی میان یک ایده و زمان مناسب برای تحقق آن می‌تواند سال‌ها باشد.

ایده‌های بزرگ همیشه بلافاصله به محصول تبدیل نمی‌شوند.

گاهی ابتدا باید منتظر بلوغ فناوری بمانند.
گاهی باید منتظر تغییر رفتار انسان باشند.
گاهی باید منتظر اقتصادی بمانند که امکان تحققشان را فراهم کند.

اما ایده‌ای که ریشه در یک نیاز واقعی و انسانی داشته باشد، می‌تواند دوباره و دوباره فرصت ظهور پیدا کند.

شکل آن تغییر می‌کند؛
فناوری آن تغییر می‌کند؛
حتی نام آن تغییر می‌کند؛

اما هسته‌ی ایده باقی می‌ماند.

زمان، آزمون واقعی یک ایده است